Ann W. Mogelijk gemaakt door Blogger.
RSS

Over gevoelige peuters, huilende mama's en baby's die niet goed willen drinken

Ik heb het mama zijn echt grandioos onderschat, dat denk ik terwijl ik met rooddoorlopen ogen die nog naprikken van een gigantische huilbui met een baby op de buik en een jengelende peuter in de wandelwagen over straat loop. Where did I go wrong?


1. Jengelende peuter in de wandelwagen
"Is je zoontje misschien overgevoelig?" vroeg mijn buurvrouw ooit eens met de beste intenties. Ik kon haar eigenlijk wel dood bliksemen. Toegegeven, niet elke tweejarige heeft even veel last van de peuterpuberteit en onze kleine man zal waarschijnlijk bij diegenen zijn die er (heel) zwaar onder lijden, maar moet daar dan meteen een label opgeplakt worden? Oké, soms denk ik dat er vanalles 'mis' is met ons zoontje, maar ik wil niet dat iemand anders dat denkt. Dat is mijn alleenrecht als mama.

Soit, bijna drie weken geleden begon papa terug te werken en was de overgevoeligheid weer volop daar. De eerste dagen leek onze kleine man nog niet te beseffen dat 'papa zit weer op de boot' echt wel betekende dat papa niet naar huis zou komen voor enkele weken, maar na drie dagen drong het dan toch door. Vertaling: mama zat opgescheept met een ventje dat weer sneller boos en verdrietig werd. Om het allemaal een beetje draaglijk te houden, probeerde ik hem zo veel mogelijk af te leiden en geregeld mee naar buiten te nemen. 

Vandaar de peuter in de wandelwagen. Waarom hij jengelde? Who knows.

2. Mama's prikkende ogen
De afgelopen weken weigerde ons meisje geregeld de borst. Of toch een van de twee borsten. Hierdoor waren de voedingen al een tijdje minder. Het was echt superfrustrerend om een baby te hebben die maar niet goed wou drinken en dan ook nog eens pisnijdig werd van zodra ik haar toch wou aanleggen. De slechte voedingen waren nefast voor de melkproductie, wat mij enorm nerveus maakte. Eten geven werd meer en meer een gevecht in plaats van een moment om van te genieten. Dus deed ik nog eens beroep op onze vroedvrouw. (Amai, die verdient toch ook eens een doos chocolaatjes.)

Wat ik vreesde bleek waar: mijn meisje dronk niet genoeg. Ze was maar 100 gram bijgekomen op drie weken. Je moet geen dokter zijn om te weten dat dit niet voldoende is. Andere baby's worden lastig als ze honger hebben, beginnen te huilen, vragen vaker om de borst... Ons meisje niet. Ze had amper iets gedronken tijdens het bezoek van de vroedvrouw en lag even later op haar schoot te lachen. Ik heb een te makkelijke baby blijkbaar. (In contrast met mijn te moeilijke peuter. Balans noemen ze dat, nietwaar?) Met honger van tafel gaan, is geen ramp voor haar. Die lastige moeder die haar toch wil aanleggen, is veel erger. 

Omdat ik persé borstvoeding wou blijven geven moest ik terug naar het begin. Haar constant aanleggen en eten geven op vraag (uitzoeken wanneer zij erom vraagt, want ervoor huilen doet ze dus niet). Intussen heb ik trouwens een manier gevonden waarop ze doorgaans wel wil drinken. Mama moet rechtstaan, haar wiegen, soms ook zingen of op en neer bewegen. (En ik die dacht dat borstvoeding geven gemakkelijk zou zijn.) Daarnaast mocht ik ons meisje geen fopspeen meer geven want die zou haar hongergevoel te veel onderdrukken. Een hele aanpassing.

Tijdens het bezoek van de vroedvrouw kon ik mijn tranen niet onderdrukken. Hoe moest ik dat bolwerken met een peuter in huis? Ze sprak me moed in en vertelde over haar eigen ervaring. Over negatieve gevoelens die na haar bevalling allemaal naar boven kwamen waardoor ze na de geboorte van haar tweede kind een moeilijke tijd had. Emoties zoals deze kunnen vast komen te zitten en voor een remming van de melkproductie zorgen. Misschien. Ik herkende me voor een deel in haar verhaal. Het deel dat besefte dat er een hoop gevoelens waren die de borstvoeding geen goed deden. Al mijn angst, onzekerheid, boosheid en god weet wat nog, zaten daar als een grote mentale prop die melk tegen te houden.

Ik liet mijn tranen vloeien en zou dat de dagen daarna nog doen. Vandaar de rooddoorlopen ogen van mama.

3. Baby op de buik
Wat gebeurt er als je een baby geen fopspeen meer mag geven? Plots kan ze alleen nog maar in slaap vallen aan jouw borst of in de draagdoek. En omdat ik mijn tepels ook even wat rust wou gunnen, moest ik haar de afgelopen weken geregeld in de draagdoek zwieren. Ik voelde me net een aap die haar kleine aapje constant bij zich droeg. (Over natuurlijk ouderschap gesproken.) Het is veel makkelijker om je baby de fles te geven, een fopspeen in die mond te duwen als ze huilt en in een box weg te leggen om te slapen. En toch koos ik ervoor dat allemaal niet te doen.

Het is makkelijker om flesvoeding te geven, maar ik zou er wel die intieme momenten met mijn kind door missen. Het is makkelijker om de baby weg te leggen en alleen te laten slapen, maar ze dicht bij mij hebben voelt toch zo fijn. Het is makkelijker om baby en peuter niet op onze kamer te laten slapen, maar ik zou mijn kindjes nergens anders willen dan bij mij in bed want samen slapen geeft een erg verbonden gevoel. Het is makkelijker om een diepvriespizza in de oven te schuiven, maar zelf koken is zo veel gezonder en geeft zo veel meer voldoening. Ga zo maar door. Meer en meer begin ik te kiezen voor de weg die meer moeite vraagt, maar meer voldoening geeft.

De aanhouder wint

De gemakkelijke weg had opgeven geweest, maar mijn verlangen om borstvoeding te blijven geven liet dit niet toe. Ik wou die bijzondere ervaring met mijn dochter nog niet kwijt. Dus legde ik haar dagen als een gek aan, wandelde en wiegde erop los, zong voor haar en motiveerde haar om goed te blijven zuigen tot er melk kwam, huilde nog een paar keer toen de productie maar niet op gang wou komen.... tot de vroedvrouw vier dagen later onze meid kwam wegen en ze 200 gram bleek bijgekomen. 

Blij, opgelucht, voorzichtig hoopvol. Misschien gaat het ons dan toch nog lukken?


En intussen?

Haar gewicht blijft toenemen, maar mondjesmaat en de vroedvrouw blijft het nog steeds nauw opvolgen. 
Soms is mijn melkproductie weer goed, maar een paar dagen later moet ons meisje terug veel harder werken voor haar eten. Het vertrouwen in mijn productie is terug, maar iets zorgt er nog steeds voor dat de voedingen niet goed genoeg gaan. Dus ben ik naar een kinderarts geweest op zoek naar een achterliggende medische reden bij ons meisje. Het zou reflux kunnen zijn, vermoedde de dokter door een lichtjes rode keel. Twee weken Gaviscon geven na elke maaltijd zou moeten helpen. 
Al een week voorbij, maar nog geen resultaat.
Volgens de vroedvrouw zou de melk te hevig komen na mijn toeschietreflex en schrikt ze daarvan. Ik merk inderdaad dat ze zich aan de borst geregeld verslikt en daarna weigert verder te drinken. Maar op andere momenten komt de melk niet snel genoeg en is ze daar dan weer lastig om. Ik vermoed dat het gewoon niet snel goed is voor mijn dametje en dat ze simpelweg een moeilijke eter is.

We zijn er nog steeds niet, maar intussen lijkt het wel alsof mijn meisje soms terug liever aan de borst drinkt en dat is al een positieve wending. De ene dag gaat het beter dan de andere. Soms mag ik even gaan zitten en kan ik heel ontspannen genieten, maar meestal moet ik nog steeds staand eten geven en mijn hele trukendoos bovenhalen om haar aangelegd te krijgen. (Wat een mens al niet doet om toch maar borstvoeding te blijven geven.) 




Hebben jullie borstvoeding gegeven? Was dat bij jullie ook zo'n uitdaging of ging het allemaal vanzelf? (Of reageer anders maar niet als het allemaal vanzelf gegaan is :-))

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

10 reacties:

fiekefatjerietjes zei

Oh, hele dikke knuffel! Borstvoeding klinkt zo makkelijk als theorie, maar het was hier ook een waar gevecht, met een prematuurtje dat niet wou aanhappen en geen zuigkracht had, kolven en bijvoeding, wat uiteindelijk mijn productie in de war stuurde (té veel melk is ook geen lachertje). Maar die vroedvrouwen, die verdienen inderdaad chocolaatjes, die van mij verdient meer dan één doos...

jo x zei

Het is niet altijd makkelijk, dat is waar! Ik had niet genoeg melk in het begin dus moest na elke voeding kolven en die melk bijgeven, want de jongedame liet het ook niet merken dat ze nog honger had. dat lijkt wel vaker voor te komen he. maar ze was wel een natuurtalent in aanhappen en na een paar weken doorbijten lukte het zonder kolven en bijvoeden. toi toi toi!

Ann W. zei

Waw Jo, dat is wel geweldig dat het dan toch nog lukte zonder bijvoeden en zo. Dat hebben jullie goed gedaan :-)
Hier betwijfel ik het nog een beetje maar ik zal de moed er proberen inhouden ;-)

Ann W. zei

De onze eigenlijk ook :-)
Bedankt voor de welkome knuffel!

Nicole orriëns zei

Ik gaf ook borstvoeding, en ondanks een paar borstontstekingen ging dat wel vrij goed gelukkig.

Huisvlijt

Ann W. zei

Super Nicole, ik vind het altijd fijn dat vrouwen er toch voor kiezen om dat te doen. Hier gaat het intussen ook beter, of we hebben onze draai gevonden ook al blijft het niet evident met mijn slechte eter... Maar borstonstekingen zijn toch ook niet zo fijn :s

sunny mama zei

Nee, het geven van borstvoeding ging ook bij ons niet zo goed. De eerste twee weken verliep alles prima en daarna verwerd mijn baby tot een zogenaamde 'huilbaby'. Dagen aan een stuk doorgaan met huilen om - schijnbaar - geen enkele reden. Na drie weken kwam ik erachter dat ik gewoon lang niet genoeg borstvoeding had. Ik had een afkolfpompje gekocht en pas toen zag ik dat er gewoon bijna niks uitkwam en dat mijn kind dus gewoon vreselijk veel honger moet gehad hebben.
Ik ben diezelfde avond nog naar een dienstdoend apotheek gegaan om babyvoeding te kopen. Het huilen was over. En daarmee ook heel vee stress!

Roselien L. zei

Hier ook geen borstvoeding. Na 5 weken kolven nog steeds niks op gang gekomen. Ik moest van de vroedvrouwen al na een uurtje met flesvoeding beginnen. De kleine had dan ook niks reserve met zijn 2,6kg. En dan zakt de moet al direct in de schoenen natuurlijk. Maar die kleine beetjes moedermelk hebben toch goe gedaan (denk ik). Uiteindelijk gestopt omdat mijn borsten helemaal kapot waren en ik Cisse zelfs nimmer te goei kon vast nemen. Het gezinsleven met 2 kindjes daar en tegen gaat super vlot. Wel vaak een hele hoop geregel, maar het lukt. Ik denk dat het een pak aangenamer gaat zijn als de oudste nr school gaat.

Johanna Two Owlettes zei

ik hoop dat het ondertussen al allemaal gesmeerd loopt :) we zijn al zoveel maanden verder.
Ik heb wel wat moeten werken aan mijn borstvoeding-verhaal. Ik had eerst niet genoeg melk en had een dochter die erg kort dronk, dus mijn borsten kregen geen duidelijk signaal om meer te maken. dus kolven na elke voeding :) maar eigenlijk viel dat nog wel mee. het is een steile leercurve he. het duurt wat eer het goed loopt, maar eens het dan goed gaat, is het wel makkelijk. alleen kan dat wel langer duren...

Ann W. zei

Goh, gesmeerd loopt het niet bepaald :-) maar het loopt en we zetten door. Ik ben gezegend met een uitzonderlijk slechte eter blijkbaar. Nu ook de groente en fruitpap blijken een ramp. Misschien wacht ze tot ze echt zelf mag eten. Bokes lijken al een groter succes :-) De voedingen voor haar middagdut en de nacht zijn mijn momenten, dan geniet ik echt van de borstvoeding en zij ook. Zo dankbaar dat ik volgehouden heb!
Ik ben ook blij dat het bij jou gelukt is uiteindelijk! De aanhouder... :-)

Een reactie plaatsen