"En, slaapt hij al door?" Nee, nee en nog eens nee.
Mijn zoontje is blijkbaar zo'n abnormaal geval dat bijna 15 maanden is en elke nacht nog minstens 1 à 2 keer wakker wordt. We hebben alle goed bedoelde tips al geprobeerd: de laten wenen tactiek (nadat ons zoontje drie nachten de ziel uit zijn lijf schreeuwde, zag ik daar echt de zin niet meer van in), de "geef hem wat water in plaats van melk"-tactiek (Ofwel is ons zoontje traag van begrip, ofwel klopt het toch niet dat een baby dan denkt "Oh, het is nacht. Nu krijg ik geen melk en moet ik slapen." Weer gigantische huilbuien tot gevolg.) pakken, niet pakken, bij in het grote bed leggen, negeren, tut geven, pap geven, geen pap geven, ... Noem maar op.
Na bijna 15 maanden van gebroken nachten, zakt de moed me soms in de schoenen.
Een paar weken geleden sliep de kleine man nochtans af en toe door. Mijn man en ik waren de gelukkigste ouders op aarde en voelden ons zelfs weer een beetje mens. Jaja.
Maar na drie weken was het gedaan met de pret. Daar stond hij dan weer, om 1u 's nachts, recht in zijn bed.
Vandaag gaan we nog eens een zoveelste poging doen. We hebben hem nog maar net in bed gelegd. Lekker laat. De bedoeling was om hem zelf te laten "vragen" om te gaan slapen, maar onze kleine man bleef ervoor gaan. Om 22u besloten we dan toch zelf maar dat het tijd was om naar bed te gaan. Benieuwd of de uitputtingsstrategie iets zal uithalen.
Grote diepe zucht van een vermoeide mama.
Slaap zacht allemaal
