Ann W. Mogelijk gemaakt door Blogger.
RSS
Posts tonen met het label Kerstmis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kerstmis. Alle posts tonen

It's the most wonderful time of the year (en nog groot nieuws)

Kerstmis, het blijft mijn favoriete tijd van het jaar. Niet zo gek dat ik een dik jaar geleden schreef over happy times en nu datzelfde gevoel ervaar. Jaja, Ann is een gelukkig mens. Behalve dan dat ze niet zo veel kan schrijven en bloggen als ze zou willen (maar daar kom ik zo meteen nog even op terug).

Vorige week hebben we ons huisje weer helemaal versierd. Geen plekje in het huis dat me er niet aan herinnert dat het bijna Kerstmis is. De kleine sneeuw- en kerstmannen op de kasten, de kerstboom met de vele kleurrijke lichtjes, ... 


Het kan me echt niets schelen dat het elke dag grijs is buiten, dat het regent en dat ik een serieus tekort aan zon heb. Ik zit momenteel toch het liefst van al lekker binnen, met een warme kom soep of een tas thee en mijn twee ventjes in de buurt. Meer heb ik niet nodig.

De afgelopen dagen waren grotendeels gevuld met het kopen van cadeaus en het inpakken ervan. Ik besef dat Kerstmis voor overconsumptie zorgt, maar toch blijf ook ik er bewust aan meedoen. Dingen geven en krijgen vind ik nog steeds geweldig. Ik zeg wel tegen mijn man dat hij niets voor me moet kopen, maar ik ben heel blij dat hij op dat vlak niet naar me luistert. Als een klein kind zoek ik op kerstavond naar de cadeaus met mijn naam op en ik kijk er reikhalzend naar uit om ze te openen. Consuminderen is voor de andere 364 dagen van het jaar.

Maar waar ik vooral van houd, is hoe Kerstmis mensen samen brengt. Het is de tijd van het jaar dat je iets hoort van een oude vriend die je bijna vergeten was, dat je gezellig en warm binnen zit met de mensen die het meeste voor jou betekenen, dat je nog eens kan bijpraten met familieleden die je doorheen het jaar amper ziet. Het is een periode die in het teken staat van liefde, geven aan elkaar en geven aan het goede doel.

Toegegeven, niet voor iedereen zijn de feestdagen zo geweldig. Want wat als je net iemand verloren bent die je graag ziet? Wat als je man juist tijdens de feestdagen in het buitenland moet werken? Wat als je helemaal niet van familiefeesten houdt en het enkel vervelende sociale verplichtingen voor je zijn? 

Omdat Kerstmis dit jaar voor mij wél een mooie tijd mag zijn, ben ik heel dankbaar. Blij met alles wat ik heb en vooral wie ik heb.
Dankbaar voor mijn man, still going strong na al die jaren.
Dankbaar voor mijn lieve kleine peuter die me geregeld kusjes en knuffels komt geven.
Dankbaar voor mijn moeder die altijd voor me gezorgd heeft, samen met mijn broers.
Dankbaar voor mijn schoonfamilie die ik echt graag heb.
Dankbaar voor mijn beste vrienden die het allemaal weer relatief goed stellen.
En het meest van al, dankbaar voor het nieuwe gezinslid dat op komst is. Want ik ben 13 weken zwanger! Ik zei toch dat ik een goed excuus had ;-)


Dus als je weinig van me hoort, weet dan dat ik elk vrij moment kotsmisselijk en uitgeput in de zetel hang. 

Weet ook dat ik het schrijven, bloggen en jullie mis. (Ik hoop dat het binnenkort allemaal wat beter zal gaan.)

Maar voor nu, fijne feesten allemaal! <3

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Mijn eerste Kerstmis

Ik ben nu bijna acht maanden oud en heb al heel wat meegemaakt, maar de laatste dagen waren toch wel echt bijzonder. Mijn mama zei dat het woensdag Kerstmis was, een hele speciale dag. Ik heb veel pakjes gekregen (Dit zijn dozen met speelgoed, in een kleurrijk papiertje gewikkeld, dat ik er dan lekker mocht afscheuren terwijl al die grote mensen met grote ogen naar mij keken.), ik heb de hele dag mensen zien eten (die kauwende monden volgde ik heel graag) en heb op verschillende schoten gezeten (de ene al aangenamer dan de andere). Cadeaus, eten en veel mensen zien. Is dat dan Kerstmis?


De gekke dagen begonnen dinsdag. Mijn mama en papa waren overdag al druk in de weer. Het huis werd nog eens proper gemaakt (dat was al lang geleden) en in de keuken waren ze de hele middag bezig aan het avondeten. Blijkbaar is het een traditie van mijn ouders om de dag voor kerstavond samen te vieren, omdat we op kerstavond en Kerstmis zelf al naar de oma's moeten. Die avond heb ik de eerste keer cadeautjes geopend. Dat vond ik best moeilijk. Ik begreep maar niet wat ik moest doen en wachtte tot mama of papa het papier van het speelgoed afscheurde. De nieuwe speeltjes waren leuk, maar nog leuker vond ik de blinkende papiertjes of felle strikken. Die stak ik zo graag in mijn mond!


Mijn mama deed ook een beetje gek. Ik zag ze van een speciaal hoog glas drinken met daarin een goudgele drank vol belletjes. Na een paar glazen hing ze op tafel en lachte met alles wat mijn papa zei. Ik weet wel dat hij grappig is, maar zo grappig nu ook weer niet. Volgens mij was het een soort lachdrank. Intussen deden ze cadeaus open en aten erop los. Na vijf pakjes had ik er genoeg van. Ik bleef zeuren tot ze me eindelijk naar bed brachten, maar ik kon de slaap niet vatten. Ook in bed bleef ik zeuren en papa of mama konden me niet helpen. Ik wilde niet gepakt, gestreeld of geknuffeld worden. Ik wou ook niet tutteren. Het was dus erg moeilijk, maar na een uur viel ik uitgeput in slaap en ging het feestje zonder mij verder.

De dag erna begon ontspannen. Ik dacht dat we lekker thuis zouden blijven, maar iets na de middag deed papa mijn jas aan en zette me in de maxi cosi. Waar zouden we nu weer naartoe gaan? Mijn mama zette me in de grote toet en niet veel later viel ik in slaap. Toen ik mijn ogen open deed, zag ik het hoofd van oma en opa naar me lachen. Ik had nog niet veel zin om terug te lachen. Mensen lijken maar niet te begrijpen dat ik eerst wat tijd nodig heb om te kijken waar en bij wie ik ben.

Even later kwam mijn lieve meter binnen. Alle mensen lachten naar elkaar en gaven kussen. Ik zat gezellig in het midden van de woonkamer op de speelmat of in mijn stoel naar iedereen te kijken. Nu deden ook mama, papa, meter, oma en opa pakjes open. Wat is dat toch met die gekke gekleurde dozen? Waarom vinden die grote mensen dat nu zo leuk? Tussendoor keek of lachte er iemand naar mij, trokken ze al eens een gekke bek en speelde ik met papier en strikken. Ik had het best naar mijn zin.


Toen het donker was, gingen we met z'n allen aan de grote tafel zitten. De grote mensen aten  (nog wat meer) en nadien gingen ze terug in de zetels cadeaus opendoen (weeral). Ik ben die avond wel heel lang mogen opblijven, tot half 10. Ik had het zo naar mijn zin dat ik niet wou gaan slapen, maar na een tijdje moest ik me toch gewonnen geven. Gelukkig heb ik bij de oma een knus bedje en viel ik vrij snel in slaap. Tot half 1 heb ik de grote mensen nog horen lachen en praten.

De dag erna heb ik lekker lang geslapen. Mama en papa waren zelfs al voor mij wakker. Na het ontbijt heb ik oma en opa nog zien afwassen terwijl mama en papa zich aan het klaarmaken waren. Mama had ineens een mooie kleedje met gouden strepen aan. Dat draagt ze bijna nooit, zo van die kleedjes. Het moet wel een heel speciale dag zijn. Ik kreeg een rode outfit aan waardoor iedereen met mij lachte en heel enthousiast was (volgens mij iets speciaals). Opa trok nog een paar foto's van mij -Dat zwarte bakje ken ik al goed. Vroeger begon ik te lachen als iemand het boven haalde, maar nu ben ik het een beetje beu gezien en lach ik niet meer zo snel- en daarna werd ik opnieuw in de maxi cosi gezet. Gaan we nu dan eindelijk naar huis?


Nee hoor. Ik werd een hele poos later bij het nieuwe huisje van de andere oma binnen gedragen. Mijn nonkels en tante waren er ook, samen met mijn nichtje en neefjes. Ik kijk zo graag naar mijn neefjes. De ene kan al rondstappen en de andere kruipen. Ik wou dat ik al zo groot was als hen en overal naartoe kon kruipen of stappen. Nog een paar maanden en dan mogen mama en papa achter mij aan hollen. Dat lijkt me zo fijn! We hebben lange tijd aan tafel gezeten. Mama en papa hebben nog gespeeld met mijn nichtje en daarna heeft papa me in de draagdoek gewikkeld voor een dutje. Toen ik wakker werd, zag ik weeral mensen gekleurd papier van dozen scheuren. Komt er dan geen einde aan?

Opnieuw waren mijn mama en papa druk in de weer en voor ik het wist, zaten we terug in de blauwe toet. Mijn ogen gingen open in het huis van moemoe en vava. Dat zijn de mama en papa van mijn oma en opa, zij zijn al heel oud. Hier waren een hoop mensen die ik niet zo vaak zie. Iedereen was naar mij aan het kijken en aan het lachen. Ik wist eerst niet goed wat doen, maar begon al gauw weer vrolijk te spelen. Ook hier ging iedereen aan de grote tafel zitten om te eten. Er werd veel gepraat en sommige mensen waren nogal luidruchtig. Mama zegt dat dat normaal is, want de familie van mijn opa heeft een beetje een grote mond. Wil dat zeggen dat ze veel eten in hun mond kunnen steken?


Tegen de avond werd ik wel erg moe. Mama en papa brachten me naar een koude en donkere kamer, maar uiteindelijk viel ik daar na mijn papflesje toch in slaap. Ik heb zelfs niet gemerkt dat mama en papa me twee uur later weer in de maxi cosi gelegd hebben om naar huis te rijden. Ik was zo blij toen ik in mijn eigen bedje lag, nog eens melk mocht drinken en het eindelijk lekker stil rond me was.

De dag erna wachtte ik in spanning af. Moeten we nu weer ergens naartoe? Gelukkig heb ik de hele dag met mama en papa mogen spelen op mijn speelmat of in mijn box. Ik was die dag extra moe en heb best veel geslapen. Wat was ik blij dat die gekke dagen voorbij waren. Kerstmis was leuk, maar wel vermoeiend voor een baby hoor!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Kerstmagie

Deze week is ons huisje eindelijk mooi versierd. Alle kerstfiguren staan er, de kerstballen hangen in de boom en de dozen waar alles inzat zijn weggeborgen. Zoals mijn man het beschrijft: “Christmas has puked all over the place."  En zo heb ik het graag.


In ons huisje is alles dus al lekker kerst, maar ook buiten ons nestje kan je er niet meer omheen. De warmste week is volop bezig op Studio Brussel, de winkels worden steeds drukker en in elke grote stad komt de geur van gluhwein en het geluid van kerstliederen op je af. Heerlijk, die kerstmarkten! 

Deze week hebben mijn man en ik er twee bezocht. Dinsdag de kerstmarkt in Antwerpen, woensdag in Brussel. In Antwerpen deden ze hun best. Er was een reuzenrad, een schaatsbaan, een grote versierde kerstboom en vele kraampjes. Tot mijn grote vreugde was er bovendien een ruime keuze aan snacks. Van vissoep, noedels, spekpatatjes en pizza tot pannekoeken, churos en poffertjes. Maar desondanks kon deze markt niet tippen aan de Brusselse versie.




Het mooiste van eender welke kerstmarkt bij ons vind ik trouwens het decor van een typisch Europese stad die trots haar geschiedenis draagt. De schoonheid van de oude herenhuizen, kerken en kathedralen is iets dat veel buitenlanders benijden. De kroon op dit vlak werd gespannen op de kerstmarkt van Brussel. Een groot gedeelte van de Grote Markt is intussen prachtig gerenoveerd en mag met trots het centrum van onze hoofdstad genoemd worden. Er pronkt bovendien een grote verlichte kerstboom op het plein waardoor het Antwerpse exemplaar een schraal boompje lijkt (en die van ons huisje zeker).




Daarnaast is er 's avonds een lichtshow op de Grote Markt die de moeite waard zou zijn. Gelukkig heb ik een filmpje op de facebookpagina van mijn schoonbroer zien passeren want na een uur wachten moesten mijn man en ik het afdruipen zonder lichtshow. (Normaal zou de show in de week om het uur moeten spelen, en dit tussen 17u en 22u. In de weekends om het half uur.)


 
De kerstmarkt in Brussel bezochten we zonder de baby. Woensdag is hij namelijk voor het eerst bij oma blijven slapen zodat mama en papa naar een concert konden gaan. Dat was geleden van november vorig jaar toen onze kleine man nog knus in mijn buik zat. Vorig jaar hebben we Seasick Steve gezien, nu was Ben Howard aan de beurt. Twee topartiesten. De laatste deed me vergeten dat er nog vijf muzikanten rond hem en honderden toeschouwers rond mij stonden. Na een paar liedjes leek het alsof mijn man en ik de eer hadden een living room concert van Ben Howard bij te wonen. Zalig!

Maar oh, wat heb ik mijn zoontje gemist. Overal zag ik mensen met hun baby en zat ik melig in de kinderwagens te staren. Alles deed me denken aan onze kleine man: andere kinderen, het kleine restje groentepap op mijn man zijn trui, de foto van de peuter op de tram... Als het de bedoeling was om tijdens onze date niet aan de baby te denken of babytalk te vermijden, dan is dat grondig mislukt.

De ochtend erna moesten we op tijd opstaan. Uitslapen en lang ontbijten was er niet bij. In de plaats daarvan ben ik stiekem uit bed gekropen terwijl mijn man nog een half uurtje sliep om verslag bij jullie uit te brengen. Daar zat ik dan. Achter mijn laptop, bij de kersttrein op de grote tafel en een tas lekker geurende koffie, de verlichte boom naast mij op de grond en de lege speelmat van de baby in het midden van de woonkamer. Blij dat ik mijn ventje bijna mocht gaan halen en door al die kerstmarkten meer dan klaar voor de meest magische tijd van het jaar. Christmas, here I come!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS