De kleine man had vorige week last van diarree. Correctie, mama en papa hadden last van baby zijn diarree. Hij leek er niets van te merken en was zijn vrolijke zelf, maar wij zaten met de minst gezellige pampers van zijn nog jonge leventje. We hebben eerst enkele dagen afgewacht en natuurlijke remedies geprobeerd (Je kent dat wel, rijst in de groentepapjes en een extra banaan tussendoor.) maar toen hij vrijdag wederom tot achter zijn oren vol hing, zijn we de dag erna toch naar de huisarts gegaan. Viel dat even tegen! Ik wou weten of mijn kleine man extra zorg of medicatie nodig had. In plaats daarvan kreeg ik iets heel anders op mijn bord.
Onze huisarts heeft ooit nog voor Kind en Gezin gewerkt. Vroeger vond ik dat een pluspunt, stilaan begin ik mijn mening daarover te herzien. Soit, ik kan niet echt klagen. Hij neemt zijn tijd voor elke patiënt, controleert alles grondig en schrijft doorgaans perfect voor wat je nodig hebt. (Geen antibiotica tenzij dit echt nodig is, ook een hele belangrijke.) Dus zoals verwacht, keek hij onze kleine man van top tot teen na. Aanvankelijk werd mijn vermoeden bevestigd: we hebben een tevreden en gezonde jongen. Hij leek nergens last van te hebben. Tot de huisarts hem ging meten en wegen.
De meetresultaten plaatste onze huisarts in de groeicurves van het Kind en Gezin boekje. Terwijl hij de stipjes op de (volgens hem) juiste plaats zette, mompelde hij met een bezorgde frons: "Oei, dat ziet er niet goed uit." Blijkbaar schoot de curve ineens drastisch naar omlaag en zat onze jongen qua lengte en gewicht onder de benedengrens. Een week geleden zat hij nog netjes tussen de middelste en de onderste lijn. Geen grote of geen zware jongen, maar hij deed het naar zijn normen goed. Een beetje verbaasd en veel meer bezorgd bekeek ik de curve met daarop de stipjes van de huisarts. Mijn gevoel zei me dat er iets niet klopte. Had hij wel goed gemeten?
Volgens mij stonden mijn bedenkingen te lezen op mijn gezicht (of ik heb het hardop gezegd), want de huisarts verdween nogmaals met onze kleine man naar de weegschaal en zijn prehistorisch meetsysteem. (Baby op de tafel, een houten blok aan elke kant en de afstand tussen de blokken meten.) De gegevens waren hetzelfde. Twee weken geleden bij Kind en Gezin was onze jongen 70 cm groot, bij de huisarts nog maar 68 cm. Zijn gewicht was toegenomen, maar niet voldoende. Waar ik niet van opschrik na een kleine week diarree. Dat krimpen daarentegen...
De huisarts noteerde de gegevens in zijn computer. Oké, daar zag de curve er al iets normaler uit, maar toch nog steeds aan de lage kant. "Dit moeten we in het oog houden." Volgens mij beseft hij niet dat dergelijke zinnen in de oren van een mama klinken als: "Er is iets mis met je zoon", "Dit komt niet goed" en "Jullie doen als ouder iets verkeerd." Wat daarna volgde was een kort verhoor of we wel genoeg dit en niet te weinig dat deden. Toen de huisarts vervolgens zei dat we alles deden wat we konden en ik me geen zorgen moest maken, begon ik al bijna in tranen uit te barsten.
Mijn man zei intussen niet veel. Op dat moment kon ik hem daarvoor wel vervloeken (Thank you for the support babe!), maar achteraf bleek dat hij weinig waarde hechtte aan al die cijfers en curves. Hij wou het thuis eens rustig bekijken en er met mij over praten. Dat hebben we dan ook gedaan. Daar werd al gauw duidelijk dat de huisarts de stipjes op de verkeerde plaats had gezet, onder "10 maanden" i.p.v. "9 maanden". Daar is het dus de mist in gegaan.
Het is wel een feit dat de baby niet zo groot en niet zo zwaar is voor zijn 9 maanden, maar hij is gezond en blijft vooruit gaan. Zijn curve buigt helemaal niet zo gek veel af. Volgende week eet de kleine man terug wat meer en dan schiet die lijn zo de lucht in. Ach ja, uiteindelijk hebben al die artsen en verpleegsters het beste met ons en onze kinderen voor. Maar afgelopen zaterdag om 10u 's ochtends voelde dat even niet zo.
