Ann W. Mogelijk gemaakt door Blogger.
RSS
Posts tonen met het label lifestyle. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lifestyle. Alle posts tonen

Hoe druk hebben we het echt?

"Ik heb het druk." We zeggen het allemaal en al te vaak. Ook als thuismama zijn er dagen dat ik als een kip zonder kop rond loop en niet weet waar te beginnen. Of neem nu mijn schoonvader. Hij heeft het nog nooit zo "druk" gehad als tijdens de weken dat hij thuis in ziekenkas zat. Het verbaast me dus niet dat Bart Eeckhout in De Morgen verklaart dat er wel degelijk een kloof bestaat tussen beleving en werkelijkheid. Hoe druk hebben we het echt? 
Ook Ignace Glorieux haalt in zijn artikel in Moment (Jaja, er staan al eens boeiende artikels in dat krantje van de CM.) de ogenschijnlijke tegenstelling aan dat we het drukker lijken te hebben terwijl er de laatste jaren meer toestellen en diensten zijn gekomen die het leven vergemakkelijken. Denk maar aan de was- en vaatwasmachine, kant- en klare maaltijden, een poetsvrouw die betaald kan worden met dienstencheques, ... Of neem nu gepensioneerden. Afgelopen week waren we op bezoek bij de grootouders van mijn man. Net zoals vele gepensioneerden hadden ook zij het druk, want morgen kwam er weeral bezoek, de dag erna moesten ze nog boodschappen doen en in het weekend moesten ze hun koffers beginnen pakken. 
Het druk hebben is een statussymbool geworden, zoals ook Eeckhout zegt. We vragen aan elkaar wat we het afgelopen weekend gedaan hebben en zeggen dat je twee dagen thuis in de zetel hebt gelegen, is niet zo interessant. Verder in het artikel slaagt Eeckhout volgens mij de nagel op de kop: onze mogelijkheden zijn enorm toegenomen. We kunnen veel, we hebben de middelen daartoe en we willen ook veel. De laatste nieuwe film zien, dat hippe restaurant uittesten, op stap gaan met het gezin, onze keuken renoveren, ... De keuzemogelijkheden zijn erg ruim, maar onze tijd is beperkt. Het gevolg is een continu gejaagd gevoel.
De rol van de media is hierbij niet te onderschatten. Zij wijst ons op alle leuke, niet te missen boeken die we "moeten" lezen, films of series die we "moeten" zien, reizen die we "moeten" maken, ... Eeckhout toont aan hoe het woord "moeten" in ons taalgebruik  is binnengeslopen.  Denk maar aan een must seemust hear of must read. Zo hebben we in onze berging een doos staan vol artikels over mooie, vaak exotische reisbestemmingen of leuke activiteiten in de buurt die we nog eens "moeten" doen. Een overvolle doos die onmogelijk af te werken valt op één mensenleven. En elke week komt er wel een artikel bij. 

Er is dus altijd wel iets te doen en tegelijkertijd nog meer dingen die we niet kunnen doen.  Kiezen is verliezen, zeggen ze dan. Dat merk ik alleen al wanneer ik blogs begin te lezen. Ik kan niet alles lezen, ik kan niet iedereen volgen of op alle posts reageren. Onvermijdelijk zullen er boeiende artikels aan mijn radar ontsnappen en dat kan ik niet altijd even goed loslaten. Fear of missing out noemen ze dat blijkbaar. 
Vrije tijd voelt helemaal niet meer zo vrij. Ook ik betrap mezelf er vaak op te zeggen dat ik iets nog MOET doen of daar nog naartoe MOET. Dus besloot ik deze week de "ik moet" actief te veranderen door een "ik wil" of "ik zou graag". Wanneer ik 's middags met het gezin op bezoek ga bij een vriend die thuis zit na een operatie, kan ik dat als een sociaal verplicht ziekenbezoekje zien of ik kan het beschouwen als een persoonlijke keuze om hiervoor tijd vrij te maken, aangezien vrienden voor mij belangrijk zijn. En meteen voelde ik mij terug meer baas over mijn eigen tijdsbesteding (en leven).

Glorieux geeft nog enkele tips voor mensen die willen onthaasten. Ga ergens naartoe waar er geen TV, internet of GSM is. Even weg van alle prikkels. Ik moet toegeven dat ik daarom zo geniet van op reis gaan. In een tent staat geen TV, onze GSM komt alleen 's avonds boven (om een SMS te sturen naar de nog steeds bezorgde ouders) en internet hebben we al helemaal niet. Ik zit graag op Facebook en blog heel graag, maar die break van enkele weken heb ik geregeld nodig. 

Verder raadt Glorieux aan om dagelijks een moment van rust in te lassen. Voor hem was dat de wandeling naar de tram op weg naar het werk, maar je kan bijvoorbeeld ook elke morgen beginnen met een kop koffie en een kwartiertje lezen. Het zijn die momenten van rust die we nodig hebben om staande te blijven in deze gejaagde tijden.

Follow my blog with Bloglovin

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Mijn veilige, warme, niet zo hippe Annland

Enkele weken geleden ging ik een ICI Paris binnen. Ik had een staaltje van een goed parfum liggen en wou mezelf verwennen met de grotere versie ervan. (Een valentijnscadeautje voor mezelf, joepie!) Toen ik de winkel binnenkwam, zag ik dat je zelf niet meer tussen de parfums kon sneukelen en testen. Nu moet je hulp vragen aan een bediende. (Dat haat ik stiekem zo. Laat mij maar op mijn gemakje rondkijken.) Dus stapte ik met tegenzin op de eerste de beste winkeldame af en vertelde haar naar welk geurtje ik op zoek was.

De jongedame die mij verder hielp, had de allures van een echte parfumwinkelbediende: ze droeg een liter parfum, een dikke laag make-up en designer kledij. De blonde dame met de veel te rode lippen spoot nonchalant een vleugje  op een teststrookje en liet me ruiken. Bingo! Ik vroeg naar de prijs en... bedankte vriendelijk. 60 euro voor een klein flesje was me net iets te duur. Een beleefde goeiedag kreeg ik niet van de juffrouw en het teststaafje mocht ik zelf in de vuilbak werpen. Geweldige klantenservice(!)

Na mijn ontmoeting met de niet zo vriendelijke dame begon ik na te denken over "het soort mensen" dat in parfumwinkels werkt. (Beetje bevooroordeeld, ik weet het. Mijn excuses.) Maar zijn dat niet doorgaans de meer verzorgde, trendy en hippe mensen? Met andere woorden: zo wat alles wat ik niet ben. 

Nou ja, verzorgd ben ik natuurlijk wel, maar niet zo hip en trendy. De laatste modetrends laat ik meestal gewoon aan mij voorbijgaan. Ik draag wat ik mooi vind en dat mag best tien jaar oud zijn. Niet zelden krijg ik een blik van: "Die trui is so last season!" (Of misschien zelfs ten seasons ago.) Vroeger was ik daar het hart van in. Ik wou erbij horen, zijn zoals de rest, meevaren met de grote stroom. Intussen denk ik: "Doe jij maar gewoon wat jou gelukkig maakt, dan doe ik hetzelfde." En met een goed gevoel doe ik nu mijn eigen zin.

Ook andere, niet kledinggerelateerde hipes gaan aan mij voorbij. Neem nu Facebook. Ik denk dat zo wat iedereen die ik kende een pagina had vooraleer een vriendin mij zo ver heeft kunnen krijgen om hetzelfde te doen. "Het is zo gemakkelijk." "Je blijft op de hoogte van elkaars leven." "Het is alsof je elkaar regelmatig blijft zien." De mensen waarmee ik Facebookvriendjes ben, zijn ook échte vrienden. Of familie, of mensen waar ik het contact niet mee wil verliezen. Dat zijn er dus geen honderd(en). Ook op dat vlak volg ik de grote stroom niet.

Dat geldt eveneens voor mijn blog. Een vriendin had het onlangs op haar blog over zo bekend mogelijk worden en de beste manieren om dat te doen. Naast een eigen Facebookpagina, zou een account op Pinterest een goede manier zijn. Dus ging ik naar mijn Pinterestprofiel (Jaja, ik had er al eentje.) vol goede moed om ze verder uit te breiden en up to date te maken. Tot ik me een half uur later realiseerde: "Dit ben ik niet. Waar hou ik me in godsnaam mee bezig." Fuck Pinterest, Twitter, WhatsApp (What's up with that?) en wat er daarnaast nog allemaal mag zijn. Mee zijn, ik kan er mijn tijd en energie gewoon niet insteken. 

Wist je dat we zelfs geen TV hebben? Ja, het toestel wel, maar kabel of digitale televisie hebben we niet. Daar ben ik zo dankbaar om. Af en toe horen we een nieuwsbericht op de radio, zien we een glimps van een krant of geeft mijn schoonvader ons de wekelijkse update. Akkoord, soms leidt dat tot nogal beschamende taferelen. Zoals toen ik de berichten van "Je suis Charlie." zag opduiken en nietsvermoedend vroeg: "Wie is die Charlie nu eigenlijk?" (I know.)

Nee, ik ben helemaal niet mee, zo ver is duidelijk. Je kan mijn blog niet volgen via Facebook of Twitter, ik heb geen Pinterest die interesting is en mijn posts spelen vaak helemaal niet in op de actualiteit. Veel dingen gaan gewoon aan mij voorbij. Ik kan alleen maar hopen dat mensen someway, somehow toch de weg naar mijn blog zullen vinden. Dat ze ervan kunnen genieten om net als ik eventjes helemaal niet "mee te zijn". Dat ze samen met mij heerlijk tot rust kunnen komen in mijn veilige, warme, niet zo hippe Annland.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Happy times

Deze morgen was bijzonder, een heerlijk moment van stilte voor de storm. Ik was uit mezelf wakker geworden op een respectabel uur (OMG) en iedereen sliep nog. Naast mij hoorde ik de ademhaling van mijn man en aan de andere kant die van de baby, terwijl de poes op de schommelstoel bij ons op de kamer lag te snurken. Ik genoot ervan om naar mijn gezinnetje te luisteren en stil te staan bij het punt in mijn leven waarop ik mij bevind.


Ik vraag in therapeutische gesprekken regelmatig aan mijn jongeren om een cijfer van 0 tot 10 te plakken op hoe ze zich nu voelen. Ik begon na te denken over mijn cijfer en zou mijn leven momenteel een 8 of een 9 geven. Deze gedachte deed me glimlachen, want het is zeker niet altijd zo geweest. 

Mijn zoontje is nu 8 maanden oud en zit in een zeer aangename fase. Hij is nog aai- en knuffelbaar klein, lacht als ik hem vastpak of aandacht geef en laat zich maar al te graag overladen met kusjes. Hij kan zo lief giechelen als ik protgeluidjes maak in zijn nek, op zijn wangen of op zijn buik. Ook kiekeboe is een klassieker die het tegenwoordig goed doet bij onze kleine man. Lachen hoort er volop bij. Hemels!

Ook mijn man en ik voelen ons weer goed samen. Na de geboorte van de baby was het even zoeken. We kregen ineens een hele nieuwe rol te vervullen. En mama zijn bleek een erg grote rol die ik moeilijk met mijn rol als partner wist te verzoenen. Bovendien word je niet als ouder geboren (nee, toch niet), maar is het ouderschap een leerproces dat een groot deel van je energie vraagt. Eigenlijk alle energie die je nog over hebt wanneer je pasgeboren baby het verschil tussen dag en nacht nog niet kent, je verstand appelmoes is geworden door het slaaptekort en je lichaam nog aan het recupereren is van de zwangerschap en de bevalling. Kortom, na de geboorte leefden mijn man en ik niet echt op een roze wolk. (Al had ik die na de verhalen van mijn vriendinnen ook niet echt verwacht.)

Tijd en slaap doen gelukkig wonderen. Na meer dan een half jaar hebben mijn man en ik terug iets dat lijkt op een normale nachtrust. (Thank God!) Je leert ook wat het is om ouder te zijn en je leert om intussen je relatie te blijven verzorgen. Na een tijdje ben je niet meer alleen mama en papa, maar komt er terug ruimte om ook man en vrouw te zijn. Veel beter!

Ook voor ons kleine monster (de poes) was het niet evident. We waren vijf dagen verdwenen en plots kwamen we thuis met een roos wezentje dat al onze aandacht in beslag nam. Gelukkig was onze baby alvast geen grote huiler. Toch vermeed de poes het lange tijd om bij ons in de buurt te komen. Achteraf bekeken leek het alsof ze voelde dat het tijdelijk beter was om naar de achtergrond te verdwijnen en ons wat te ontlasten. Voor mij moet je nu niet te veel zorgen, ik red het wel even zonder jullie.

Stilaan begon ze zich aan te passen aan de nieuwe gezinssituatie en eiste ze haar plaatsje weer op. Nu ligt ze vaak bij ons op de kamer (want de stoel waarin ik borstvoeding gaf 's nachts is terug vrij), als we ontbijten zit ze zoals vroeger met haar grote poep bij op tafel, 's avonds als de baby slaapt wil ze haar knuffelmoment in de zetel en ook in de loop van de dag moeten we ze aaien en met haar spelen. Als we dat niet op tijd en stond doen, zal ze ons miauwend achtervolgen tot we toegeven. Ze is met ander woorden weer helemaal zichzelf.

Ons gezin is dus terug op zijn plooi gekomen en de baby zit in een hele leuke fase. Tijd om met volle teugen te genieten, want de kleine man groeit met de dag, een volgende zwangerschap en pasgeborene zal dit evenwicht in de toekomst weer verstoren, mijn man en ik zullen wederom spanningen kennen, ... Maar tot het zo ver is, geniet ik van het nu en mijn roze wolk die met een beetje vertraging dan toch gearriveerd is. 

Wat een heerlijk gevoel om 2014 mee te eindigen en het nieuwe jaar in te gaan :-)

Beste wensen allemaal!!!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Wat is dat toch met al die "quality time"?

Je had al onder een steen moeten leven om al die stukken over de balans tussen gezin en werk te missen. Nu, ik leef een beetje onder een steen, want de impact was mij duidelijk ontgaan. Tot ik de artikels (de vrouwen- en de mannenversie) grondig doornam en de cijfers tot mij doordrongen. "Is dit dan quality time?" werd 100 000 keer gelezen en 20 000 keer gedeeld. Blijkbaar spreekt het heel wat mensen aan, waaronder mezelf.
 

Maar hoe meer ik het artikel en de reacties lees, hoe meer mijn maag gaat draaien. Want het toont mij nog maar eens hoe veel mensen belang hechten aan werken, geld, carrière. Naar mijn gevoel de minst belangrijke zaken in het leven. Zelf heb ik ervoor gekozen voorlopig fulltime thuis te blijven en voor ons zoontje (en het toekomstige tweede kindje) te zorgen. Hoe lang? Zo lang ze me nodig hebben. Ik heb geen plan zoals Ilse en zo heb ik het graag. Vind ik het altijd even fijn? Goh, nee. Dat kan ik eerlijk zeggen. Maar ik zou het niet anders willen.

Vorige week vrijdag ben ik voor het eerst terug met mijn vrijwilligerswerk gestart. Ik geef gratis therapie aan jongeren, één dag per week. Dit betekent dat ik één dag het voor alle (of toch de meeste) andere ouders normale leven vervoeg en mijn zoontje bij een oppas afzet. Deze is dan nog gelukkig mijn moeder of mijn schoonmoeder, geen totale vreemde die ik na een grondige screening heb uitgekozen en hoop met mijn kind te kunnen vertrouwen. En toch zakte de moed me in de schoenen toen ik mijn kleine jongen moest achterlaten. Het ging in tegen al mijn instincten die schreeuwden dat mijn zoon mij nodig had en dat ik bij hem moest blijven. Maar als er iets is dat we vandaag wel doen, is het leren om ons gevoel en onze instincten te negeren om te doen wat volgens ons hoort.

Ik heb al veel tegenwind mogen ervaren uit mijn omgeving ("Dat is toch niet van deze tijd") en als ik ooit terug werk zoek, zullen de meeste mogelijke werkgevers mij vast en zeker met een frons bekijken. Bovendien denk ik ook na over de invloed van deze keuze op mijn pensioen. Soms maak ik mij daar best zorgen over. Het is er nu eenmaal zo ingebakken bij onze generatie: "Je moet werken en zorgen voor je pensioen, dan kan je later van je oude dag genieten." Maar ik maak me even veel zorgen of onze generatie wel ooit op pensioen kan gaan en hoe hoog dat pensioen nog gaat zijn. Dus laat ik me maar van mijn jonge dagen genieten.

Thuis blijven, het is geen makkelijke keuze. Zo veel is zeker. Maar als ik elke avond mijn zoontje over zijn hoofdje streel en zijn ogen zie dichtvallen onder mijn warme hand, weet ik dat het de juiste keuze is. Er is geen enkele meer belangrijke plaats waar ik hoor te zijn. En mijn man? Die zou het liefst van al met mij ruilen.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Handig, zo'n schattige baby!

Het leven kan soms erg verrassend uit de hoek komen. Kleine momenten kunnen plots een veel grotere betekenis krijgen. Uitstapjes kunnen onverwacht positief uitdraaien. Zeker als je een schattig ventje bij je hebt. Neem nu mijn bezoek aan broodjeszaak Panos gisteren. Ik ga daar al eens graag binnen voor een cappuccino of worstenbroodje (gisteren voor allebei, hihi) en mijn kleintje moest net zijn fruitpap hebben. Het ideale excuus!

Tijdens het fruitpapmoment kwamen er twee jonge meisjes binnen. Ik schat ze vooraan in de twintig. (Nu ik bijna dertig word, mag ik dat jonge meisjes noemen.) Ze zaten gezellig bij te praten en een broodje te eten. Tot ik mijn baby uit zijn maxi cosi haalde. Toen werden ze stil en zag ik ze loeren. Ik word niet zo heel graag bekeken. Het liefst ga ik lekker in het decor of in een massa op. Maar met een baby trek je nu eenmaal vaak de aandacht heb ik al gemerkt. Zeker met een lieve baby die veel lacht. Toen de meisjes recht stonden en langs mijn tafel wandelden, zei een van hen: "U hebt een mooie baby, mevrouw." En plots was mijn dag weer dat tikkeltje beter. "Dank u", zei ik met de nodige portie trots!

De fruitpap was op en mijn cappuccino ook. Tijd om in te pakken. Maar de baby trok intussen opnieuw de aandacht, deze keer van de mevrouw achter de kassa. Ze kwam vragen hoe oud hij was, hoe hij heette, ... The usual. (Ze was blijkbaar vergeten dat ze dat een maand geleden ook al had gedaan.) En begon daarna over haar eigen kindjes. De baby gaf intussen teken dat het tijd werd om te vertrekken dus stond ik recht en maakte ik aanstalten om de zaak te verlaten. Nog snel vroeg ze of ik interesse had in oude kleertjes van haar zoontje, een schommelstoel en nog wat spulletjes. De kleertjes deed ze zelfs gratis weg! En voor ik het wist ging ik buiten met haar naam en telefoonnummer.

Ik was niet alleen een cappuccino en een worstenbroodje in mijn buik (en aan mijn heupen) rijker, maar ook een fijn complimentje en gratis spulletjes. En dat allemaal dankzij mijn schattige baby!


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

The Magic Bus


Zo'n anderhalf jaar geleden hebben mijn man en ik een Volkswagen T2 gekocht (die we de naam Fillmore gegeven hebben, genoemd naar het hippiebusje uit de Disneyfilm Cars). We waren van plan om in de nabije toekomst aan kindjes te beginnen en de bus zou ons nieuwe reistransport worden. Tot dan was dat altijd de motor geweest. Mensen die ons kennen weten hoe wij gepakt en gezakt met zijn tweetjes op ons stalen ros Europa verkend hebben. Maar met 1 of 2 kindjes is dat niet zo praktisch. (Tenzij we ze samen met de bagage onder de spanriemen zouden bevestigen, maar ik vermoed dat we dan geen parent of the year award gaan krijgen.)


Vorige week hebben we nog eens een uitstapje gemaakt met onze Fillmore. We gingen samen met een vriendin meubels halen in de IKEA in Wilrijk. Dit betekende dat we ons richting Antwerpen moesten begeven en ons weer eens aan de E313 moesten wagen. Natuurlijk stonden we in de file. Big surprise(!) Als je naar Antwerpen rijdt, is dat tegenwoordig al een gegeven, op eender welk uur van de dag. Daarom zijn we trouwens naar de provincie Limburg verhuisd en proberen we "het stad" zo veel mogelijk te vermijden.
Maar gelukkig is de bus iets heel speciaal. 

Fillmore lijkt wel een kleine teletijdmachine die je meevoert naar een tijd waar alles nog veel eenvoudiger en rustiger was. Een auto was toen nog simpel om te maken (in die zin dat er nog geen computer bij kwam kijken; je kon de motorkap opentrekken en zo het probleem opsporen), er waren nog minder auto's op de baan, geen files en 90 km/u was een topsnelheid. Dat contact met een simpelere tijd is iets waar wij naar verlangen en we zien hetzelfde bij vrienden die al eens mochten meerijden. De bus maakt je gelukkig. Ze neemt je zorgen even weg. Zo houden de ritten met Fillmore ons mentaal gezond in deze gejaagde wereld. 
En de file werd op dat moment gewoon een excuus om nog een beetje langer in onze happy cocoon te genieten.

Het fijne is dat ook andere mensen, vreemden, vaak enthousiast reageren als ze ons zien voorbijrijden. Op diezelfde trip zag ik een jonge blonde kerel vanop de pechstrook breed naar ons lachen en het peace teken maken. Naast hem stond zijn vriendin haar regenbroek aan te trekken bij een oude Suzuki. Hen zien deed me denken aan de tijd toen het nog Ben, ik en de motor was. Het teken van de jongen leek wel een bevestiging van onze huidige levensstijl. Nu is het Ben, ik, de baby en de bus... en zo hoort het ook. Ik kon niet anders dan uitbundig naar hen zwaaien!

Ook tijdens andere tripjes gebeurt het vaak dat mensen lachen, wijzen, ons achterna kijken of wuiven. En dat maakt onze uitstapjes altijd extra leuk. We maken niet alleen onszelf blij, maar ook de mensen rondom ons. 
Sartre zei dan misschien wel "L'enfer c'est les autres", maar die dag herinnerde mij eraan dat het tegendeel even waar is. Het zijn ook die anderen die ons gelukkig maken. En onze magische bus.


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS